Próba ujęcia istoty któregokolwiek z odgałęzień konserwatyzmu rodzi zawsze problemy definicyjne. Znawcy tematu podkreślają odmienność myśli konserwatywnej od zwalczających ją doktryn liberalizmu i socjalizmu, które dla każdego ich wyznawcy są zawsze związane z uniwersalnymi pojęciami wolności oraz równości.

Odyseusz, Habermas i Kombi, czyli kilka słów o nostalgii w świecie ponowoczesnym. Pojęciu (które źródło czerpie z greckich słów: nostos- powrót do domu i algos- ból), towarzyszącym nam niemal od zarania i niezwykle istotnym dla kontekstu kulturowego, w którym żyjemy.

Już w latach 60. XX wieku dyskutowano o końcu ideologii, zwłaszcza po ukazaniu się politycznie niepoprawnej książki Raymonda Arona „Opium intelektualistów”. Dziś, gdy dyskutuje się o tak zwanej „postpolityce”, pojęcie ideologii wydaje się zatracać przypisywane od dwóch stuleci znaczenie. Ideologia staje się etykietą, która ogranicza horyzont ludzkiego światopoglądu. Modne jest używanie przedrostka „ post-”. W takim razie, jak wyglądać może współczesna postideologia?

Sezon w Metropolitan Opera w Nowym Jorku trwa w najlepsze. Od jakiegoś czasu ta słynna opera rozpoczęła transmisje swoich przedstawień do kin na całym świecie, umożliwiając mieszkańcom globalnej wioski posmakowanie tej szczególnej odmiany sztuki wysokiej w najlepszym wydaniu (między innymi w krakowskim kinie „Kijów”). Miniony sezon zmykała opera buffa Gioachino Rossiniego pod tytułem "Kopciuszek, lub sprawiedliwość tryumfująca" ("La Cenerentola, ossia La bontà in trionfo") – a właściwie: "...dobroć triumfująca". Samo przedstawienie – w mojej skromnej opinii – było nie tylko olśniewające, ale również zwyczajnie ujmujące i dając wiele frajdę. Wbrew jednak pozorom, niniejszy tekst recenzją nie będzie. Będzie za to zbiorem impresji, jakie może mieć politolog odczytujący to dzieło sztuki przez pryzmat swojej dziedziny.

Przewidywanie wyników wyborów w Polsce napotyka na swojej drodze rozmaite przeszkody, wśród których jedni wymieniają nieprawdomówność ankietowanych, a inni nierzetelność lub wręcz manipulację firm badawczych. Faktem jest, że dotychczasowe sondaże przedwyborcze zazwyczaj myliły się znacznie pod względem przewidywalności. Co najbardziej frapujące, największe błędy przytrafiały się dużym firmom badawczym, a wynik najbardziej zgodny z rzeczywistym podawały mniejsze pracownie, takie jak Polska Grupa Badawcza, czy ostatnio Homo Homini.

Niezależnie od wieku, pozycji i poziomu umysłowego Amerykanie nieustannie się stowarzyszają. Mają nie tylko towarzystwa handlowe i przemysłowe, do których należą wszyscy, ale również mnóstwo innych: istnieją stowarzyszenia religijne i moralne, stowarzyszenia o poważnym i błahym charakterze, stowarzyszenia zajmujące się ogólnymi i bardzo szczegółowymi sprawami, stowarzyszenia wielkie i małe. Amerykanie stowarzyszają się w celu organizowania zabaw, tworzenia seminariów, budowania zajazdów, wznoszenia kościołów, rozpowszechniania książek, wysyłania misjonarzy na antypody.

W teorii współczesnej demokracji obok pojęcia ludu jako najwyższego suwerena, z którym bezpośrednio związana jest idea ludowładztwa, funkcjonuje kategoria elity w najprostszy sposób definiowanej jako ograniczona, obdarzona specyficznymi cechami i realizująca określone role społeczne grupa ludzi. Tymczasem antyczna demos kratos zakłada, iż wszyscy obywatele państwa są równi wobec prawa i mają równy i nieskrępowany dostęp do godności państwowych. Przede wszystkim zaś partycypują w sprawowaniu władzy zabierając głos w każdej, ważnej w ich przekonaniu sprawie, prezentując swoje stanowisko oraz wyrażając własne poglądy.

Ostateczną ambicją ludzkiego rozumu było zawsze stworzenie teorii, która wyjaśniałaby wszystkie zjawiska i procesy, bez względu na czas i miejsce ich występowania. Takie „holistyczne” podejście skłaniało rozmaitych filozofów polityki do rozważań z gruntu metafizycznych. Ich efektem była często nie uniwersalna teoria, a idealny model świata. Istnieć mógł on jedynie w głowie danego myśliciela – w rzeczywistości nie przetrwałby nawet dnia.

Początki Szwajcarii siegają 1291 roku, kiedy zjednoczyły się trzy niemieckojezyczne kantony Uri, Schwyz i Unterwalden. Państwowość Szwajcarii rozwijała się przez wieki, a do Konfederacji dołączały systematycznie kolejne kantony.

Cechą człowieka masowego, jak mówi Jose Ortega y Gasset, jest to, że „(…) sam czując się pospolitym żąda, by pospolitość była prawem i odmawia uznania jakichkolwiek nadrzędnych wobec siebie instancji”. Wydaje się, że słowa hiszpańskiego socjologa najpełniej oddają ducha czasów społeczeństwa globalnego. Masy potrzebują przecież miałkiej, a co najważniejsze szybkiej i taniej rozrywki, której dostarczyć mogą na przykład tabloidy ze swoją nieskrępowaną brutalnością oraz trywializmem dnia codziennego. Smutne to wnioski, lecz w dużej mierze niestety prawdziwe. Społeczeństwo konsumpcyjne w warunkach uzależnienia informacyjnego coraz częściej kupuje treści, będące papką medialną, pozbawioną jakiejkolwiek merytorycznej zawartości. Owo dojrzałe „społeczeństwo obrazka” rządzi się „(…) estetyką, a nie etyką”